به عنوان والدین، یکی از کارهای شما این است که با فرزندتان درست رفتار کنید و این کاری است که زمان و حوصله می خواهد. اما، به یادگیری استراتژی های انضباط موثر و سالم کمک می کند.
در اینجا نکاتی از آکادمی اطفال آمریکا (AAP) در مورد بهترین راهها برای کمک به فرزندتان در یادگیری رفتار قابل قبول در حین رشد آورده شده است.
AAP راهبردهای انضباط مثبتی را توصیه می کند که به طور مؤثر به کودکان یاد می دهد رفتار خود را مدیریت کنند و از آسیب دور باشند و در عین حال رشد سالم را ارتقا دهند. این شامل:
1-با گفتار و رفتار آرام به کودکان درست و نادرست را بیاموزید. الگوهایی از رفتارهایی که دوست دارید در فرزندان خود ببینید، خودتان انجام دهید.
2-محدودیت ها را تعیین کنید. قوانین واضح و ثابتی داشته باشید که فرزندانتان می توانند از آنها پیروی کنند. حتماً این قوانین را با عباراتی که برای سن آنها قابل درک است توضیح دهید.
3-با آرامش و قاطعیت، عواقب کار اشتباه را توضیح دهید. به عنوان مثال، به او بگویید که اگر اسباببازیهایش را برندارد، آنها را برای کل روز از او می گیرید. برای پیگیری فورا آماده باشید. با پس دادن آنها پس از چند دقیقه تسلیم نشوید. اما به یاد داشته باشید، هرگز چیزی را که فرزندتان واقعاً به آن نیاز دارد، مانند یک وعده غذایی، از او دور نکنید.
4-آنها را بشنوید. گوش دادن مهم است. اجازه دهید فرزندتان قبل از کمک به حل مشکل، داستان را تمام کند. مراقب مواقعی باشید که رفتار نادرست الگویی دارد، مثلاً اگر فرزندتان احساس حسادت می کند. با فرزند خود در مورد این موضوع صحبت کنید نه اینکه فقط عواقب آن را بیان کنید.
5-توجه خود را به آنها معطوف کنید. قویترین ابزار برای نظم و انضباط مؤثر، توجه است. به یاد داشته باشید، همه کودکان توجه والدین خود را می خواهند.
6-کودکان باید بدانند چه زمانی کار بدی انجام می دهند و چه زمانی کار خوبی انجام می دهند. به رفتار خوب توجه کنید و به آن اشاره کنید و موفقیت و تلاش های خوب را تحسین کنید. (مثلاً "وای، کار خوبی کردی که آن اسباب بازی ها را جمع کردی!" ).
7-تا زمانی که کودک شما کار خطرناکی انجام نمی دهد و برای رفتار خوب توجه زیادی به او می شود، نادیده گرفتن رفتار بد می تواند راهی موثر برای جلوگیری از آن باشد. نادیده گرفتن رفتار بد همچنین می تواند پیامدهای طبیعی اعمالش را به او بیاموزد. به عنوان مثال، اگر کودک شما به عمد بیسکوییت های خود را روی زمین بریزد، به زودی دیگر بیسکوییتی برای خوردن نخواهد داشت. اگر اسباب بازی خود را پرتاب کند و بشکند، نمی تواند با آن بازی کند. طولی نمی کشد که او یاد می گیرد که بیسکوییت هایش را زمین نریزد و با دقت با اسباب بازی هایش بازی کند.
8-برای موقعیت هایی که ممکن است فرزندتان در رفتار خود مشکل داشته باشد از قبل برنامه ریزی کنید. آنها را برای فعالیت های آینده و اینکه می خواهید چگونه رفتار کنند آماده کنید. به عنوان مثال به او بگویید که وقتی به خانه عمو رفتیم با صدای بلند به همه سلام کن!
9-زمانی که یک قانون خاص شکسته می شود، دادن وقفه می تواند مفید باشد. مدت زمانی را تنظیم کنید. شما فقط می توانید بگویید: «به اتاقت برو و زمانی که احساس کردی آماده و آرام هستی و کنترل داری، برگرد». این استراتژی که می تواند به کودک کمک کند مهارت های خود مدیریتی را بیاموزد و تمرین کند، برای کودکان بزرگتر و نوجوانان نیز به خوبی جواب می دهد.
بیانیه AAP، نشان می دهد که چرا مهم است که به جای تنبیه رفتار بد، بر آموزش رفتار خوب تمرکز کنیم. تحقیقات نشان می دهد که کتک زدن، سیلی زدن و سایر انواع تنبیه بدنی برای اصلاح رفتار کودک به خوبی کار نمی کند. همین امر در مورد فریاد زدن یا بد و بیراه گفتن نیز صادق است. تنبیههای شدید جسمی و کلامی علاوه بر بیاثر بودن، میتواند به سلامت جسمی و روانی درازمدت کودک آسیب برساند.
مطالعهای بر روی کودکان متولد شده در 20 شهر بزرگ ایالات متحده نشان داد که خانوادههایی که از تنبیه بدنی استفاده میکردند در چرخه منفی گرفتار میشدند: هر چه بچهها بیشتر مورد ضرب و شتم قرار میگرفتند، بعداً بیشتر بدرفتاری میکردند، که باعث می شد در پاسخ به آنها کتک بخورند.
تنبیه بدنی خطر آسیب را به خصوص در کودکان زیر 18 ماه افزایش می دهد و ممکن است علائم قابل اندازه گیری دیگری بر روی مغز و بدن باقی بگذارد. یک مطالعه نشان داد که بزرگسالان جوانی که به طور مکرر کتک خوردهاند، ماده خاکستری مغز کمتری داشتند، بخشی از مغز که با خودکنترلی درگیر است و در بزرگسالان جوان در تستهای هوشی پایینتر از گروه عمل کردند.
تحقیقات نشان میدهد که برخورد کلامی، که با بزرگتر شدن کودکان رایجتر میشود، ممکن است منجر به مشکلات رفتاری و علائم افسردگی در نوجوانان شود.
دیگه نگو شام چی بپزم !! ○مجله آشپزی شکمو○
مشاهده
وبلاگ عشق در خانواده
مطلب مرتبط
مراقبهی بریدن بندهای انرژی و دلبستگیهای منفی
